Regeling

In het ideale geval worden de warmte-isolatie tegen verliezen en de zonwering tegen ongewenst invallend zonlicht zodanig verbeterd, dat de thermisch actieve constructiedelen een eigendynamische, zelfregulerende werking krijgen. Dat betekent voor de regeling dat de temperatuur van de betonkern gedurende het jaar tussen 20° C en 26° C wordt gehouden en dat de ruimtetemperatuur afhankelijk van de belasting deze waarden over- resp. onderschrijdt. Hoe geringer de noodzakelijke wijziging van de watertemperatuur kan worden gekozen, des te beter functioneer t het zelfregulerend vermogen, zonder het risico dat bij het wegvallen van de belasting onderkoeling en bij het optreden van externe warmte oververhitting in de ruimte optreedt.
Voor de voordimensionering van de koelsituatie kan worden uitgegaan van een aanvoertemperatuur van 18° C en een temperatuurspreiding van 2 – 5 K. Om voor de verwarmingssituatie op eenzelfde wijze te werk te kunnen gaan en van een aanvoertemperatuur van 28° C met een temperatuurspreiding van 2 – 5 K uit te gaan, dient de eis van een optimale warmte-isolatie te worden gecontroleerd. Voor het vermogen is een kleinere temperatuurspreiding voordelig, echter rekening houdend met de daarmee gepaard gaande grotere volumestromen en drukverliezen. Onder deze omstandigheden blijft alleen nog de taak, met name bij koeling, de waterdoorstroming periodiek aan en uit te schakelen. Op grond van de beperkte warmtetranspor tsnelheid in beton is het mogelijk, om zonder verlies aan vermogen de waterdoorstroming te faseren. Afhankelijk van de vloerconstructie treedt praktisch geen verandering van het vermogen op, wanneer de waterdoorstroming per uur tweemaal een kwartier wordt uitgeschakeld. Gedurende de tijd van stilstand stroomt de warmte in het beton verder naar de afgekoelde buisomgeving. Bij het opnieuw inschakelen van de waterdoorstroming treedt tijdelijk een overeenkomstig verhoogd koelvermogen op. Vanwege de traagheid hebben de vermogensfluctuaties in de betonkern geen invloed op de maatgevende opper vlakken in de ruimte. Het koelvermogen blijft dan ook gelijk, en de onderbrekingen in de warmteafvoer hebben praktisch geen invloed op de ruimte.

Figuur 19 toont voor het belastingprogramma volgens fig. 9b de verschillende temperatuurverlopen bij verschillende faseringen. Tijdens de korte piekbelastingen voor de luchtkoeling kan de betonkoeling ook meerdere uren uitgeschakeld worden. Door het samenvallen van piekbelastingen te vermijden, kan de koelbron overeenkomstig kleiner wordengedimensioneerd.
Voor verwarmen is een zoneregeling aan te raden, wanneer de watertemperatuur voor geëxponeerde ruimten hoger dan 28° C moet worden gekozen. Daar voor kan men aparte registers voor ruimten met kleinere warmteverliezen reduceren of in fasen laten werken. Het faseren heeft als voordeel dat de bedekking van vloer- en plafondoppervlakken gelijkmatig is, waardoor een goede verdeling van het ver warmend vermogen is gewaarborgd. Bij het reduceren kan de ongelijkmatige warmteverdeling worden gebruikt om zones met een prioritaire verwarming, bijv. onder ramen of bij ingangen, van warmte te voorzien.
Een andere mogelijkheid om rekening te houden met de verschillende warmtebehoefte van de diverse ruimten, is de toepassing van twee aanvoerleidingen met een verschillende temperatuur. Hoekkamers of andere kritieke ruimten kunnen zo worden verwarmd met een iets hogere watertemperatuur. Voor koelen zijn maatregelen op het gebied van zoneregeling meestal overbodig.

bouwkundige eisen - vermogen - simulatieberekeningen - ontwerp, opbouw en instalatie - warmte en koelbronnen - duurzaamheid